زمینه و هدف: بروز تضاد در سازمان های مراقبت بهداشتی با توجه به پیچیده بودن سازمان، فراوانی و تنوع تعاملات، تخصص ها، نقش ها و ماهیت سلسله مراتب، بیشتر است. گرچه تضاد همیشه مخرب و مضر نیست و درجه معینی از آن می تواند موجب بهبود خدمات شود؛ اما افزایش سطح تضاد یا مزمن شدن آن نیز موجب بروز اختلال می شود و به همین جهت مدیریت و کنترل تضاد امری ضروری است. این مطالعه به منظور بررسی ارتباط درونی مفاهیم الگوی کنترل تضاد صورت گرفته است.روش بررسی: این پژوهش یک مطالعه مقطعی است که در آن پرسشنامه ای جهت بررسی ارتباط درونی مفاهیم الگوی کنترل تضاد تدوین و توسط 290 پرستار شاغل در بیمارستان های سه دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی مستقر در تهران تکمیل گردید. روایی پرسشنامه به وسیله خبرگان بررسی و انسجام درونی آن (a=0.81) تایید گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی (جداول توزیع فراوانی) و تحلیلی (آزمون همبستگی اسپیرمن) در بسته آماری برای علوم اجتماعی (SPSS) انجام یافت. طرح پژوهش در کمیته اخلاق در پژوهش دانشگاه علوم پزشکی تهران بررسی و تایید شد. رضایت آگاهانه نیز از کلیه شرکت کننده ها اخذ گردید.یافته ها: دامنه سنی افراد بین 22 تا53  سال (34.5±8.2) بود. اکثر پرستاران مورد مطالعه زن(%88.6) ، متاهل (%57.6) و در سمت پرستار (%84.8) بودند. از منظر اکثر پرستاران تضاد به معنای ناهماهنگی، عدم تفاهم و اختلاف و برای کم ترین آنان تضاد به معنای خشونت و مسایل دشوار بوده است. واکنش %41.4 نمونه های پژوهش در هنگام مواجهه با تضاد مذاکره بود. اما عصبانی شدن، کناره گیری، گذشت کردن، نادیده گرفتن و قبولاندن ایده های خود به فرد مقابل نیز از واکنش های پرستاران به تضاد بود. از نظر نمونه های پژوهش موثرترین عوامل در ایجاد یا کنترل تضاد به ترتیب تعامل و درک (%32.4)؛ شخصیت و خصوصیات فردی پرستار (%26.6) و شرایط شغلی(%21.7) می باشند. تعامل که متغیر مرکزی الگوی کنترل تضاد معرفی شده است، در این مطالعه نیز با پنج متغیر اصلی دیگر ارتباط معنادار دارد.نتیجه گیری: ارتباطات و تعامل ناکافی و مخدوش مهم ترین عامل در بروز تضاد است که پرستاران و مدیران آن ها با درک این مطلب، باید در صدد بهبود مجاری ارتباطی افراد در سازمان و آموزش کارکنان جهت برقراری ارتباط موثر با یکدیگر باشند. این امر به درک متقابل کارکنان کمک نموده و از سوء برداشت ها و کج فهمی ها که زمینه ساز بروز تضاد است می کاهد. همچنین با شناخت سایر عوامل و متغیرهای موثر بر بروز و کنترل تضاد، آن ها می توانند ضمن تعدیل شرایطی که منجر به بروز تضاد می شود از روش های موثرتری برای حل تضاد بهره بگیرند.

مقدمه و هدف: بهبود عملکرد در سازمان ها مستلزم داشتن مدلی مناسب برای ارزیابی عملکرد است، زیرا تحقق اهداف سازمان بدون وجود یک مدل جامع به منظور ارزیابی و بازنگری برنامه ها امکان پذیر نبوده و سازمان ها نمی توانند بدون توجه به نتایج حاصل از فعالیت ها، مدیریت موثر خود را بر اجرای برنامه ها اعمال نمایند. از جمله مدل هایی که در حال حاضر وجود دارد می توان به مدل حاکمیت بالینی و ممیزی بالینی اشاره نمود. هدف این مقاله تشخیص تاثیر ممیزی بالینی در مراقبت ها و رابطه آن با بررسی کیفیت و بهبود و اثر بخشی بالینی در حرفه ی پرستاری می باشد.مواد و روش ها: این تحقیق یک مطالعه مروری است و در تدوین آن از جستجوهای منظم منابع اینترنتی در پایگاه داده های pubmed و google و SID، مطالعات کتابخانه ای و مقالات علمی منتشر شده در سال های 2000 تا 2012 استفاده شده است.یافته ها: یافته ها حاکی از آن می باشد که ممیزی بالینی فرآیندی چرخه ای است، که در قالب انجام مراحل مختلف به ارتقا کیفیت خدمات در یک حیطه مشخص می پردازد و علاوه بر این که می تواند یک ابزار جهت اندازه گیری و بررسی کیفیت مراقبت باشد، می تواند به عنوان یک وسیله آموزشی جهت ابداع تفکرات نوین در مورد مراقبت و یادگیری از تجربیات نیز مطرح شود.نتیجه گیری: با توجه به تاثیر چشمگیر فرآیند ممیزی بالینی بر کیفیت خدمات ارائه شده، به نظر می رسد که این فرآیند می تواند به ارتقا سطح خدمات ارائه شده توسط پرستاران در محیط های بالینی کمک کند.

زمینه و هدف: تقریبا تمامی پرستاران هر روز در کار خود با موضوعات اخلاقی مواجه می شوند و نیاز به مهارت های تصمیم گیری اخلاقی دارند یکی از مشکلات تصمیم گیری اخلاقی، تنش اخلاقی است. هدف از مطالعه حاضر شناخت تجارب پرستاران از تنش های اخلاقی بود. مواد و روش ها: این پژوهش با رویکرد کیفی و به روش پدیده شناسی توصیفی انجام شد. شرکت کنندگان این پژوهش 11 پرستار شاغل در مراکز آموزشی درمانی و دارای تجربه تنش اخلاقی بودند که با استفاده از نمونه گیری مبتنی بر هدف انتخاب شدند. روش جمع آوری داده ها مصاحبه نیمه ساختار یافته بود و به طور همزمان از طریق مقایسه مداوم تحلیل محتوا انجام شد. یافته ها: از تجزیه و تحلیل داده ها چهل و سه درونمایه فرعی و چهار درونمایه اصلی استخراج شد. ویژگی های فردی اعضا تیم درمان یکی از درونمایه های اصلی بود که خود را با دانایی، توانایی، تجربه، وظیفه شناسی، وجدان کاری و همکاری نشان داد. درونمایه دیگر واکنش های روانی- عاطفی بود که خود در برگیرنده زیر مضمون های گناه، حقارت، مهار شدن، تجربه تلخ، واکنش های دفاعی و کاهش انگیزه بود. وضعیت قوانین و مقررات هم در قالب زیر مضامین افراط و تفریط در قوانین و مقررات، تناقض آنها با شرح وظایف، اخلاق، اعتقادات مذهبی، دانایی و توانایی، عدم اجرای صحیح قوانین و مقررات، عدم نظارت صحیح بر آنها و رعایت سلسله مراتب شکل گرفت. شرایط محیط کار نیز در قالب زیر مضامین شرایط فیزیکی، کمبود نیروی انسانی، کمبود وسائل و امکانات و نقص وسایل کار از دیگر مضامین ظهور یافته در این مطالعه بود. نتیجه گیری: آموزش در زمینه تشخیص موقعیت های اخلاقی تنش زا و افزایش مهارت های مواجهه با تنش های اخلاقی جهت پرستاران بالینی ضروری است. کمیته های اخلاق در مراکز درمانی فعال شده و پرستاران را مورد حمایت قرار دهند. لازم است مدیران، به روز کردن شرح وظایف پرستاران در جهت کاهش تنش های اخلاقی را در دستور کار خود قرار دهند.

مقدمه: شیوع عفونت در اثر رعایت نامناسب بهداشت دست منجر به افزایش مرگ و میرو هزینه ها خواهد شد. رعایت بهداشت دست به صورت اثربخش می تواند عفونت های مراقبت های بهداشتی را کاهش دهد. ممیزی بالینی که به عنوان یکی از روش های ارتقای کیفیت خدمات می تواند تاثیر بالقوه زیادی در این زمینه داشته باشد.هدف: مطالعه با هدف ارزشیابی فرایند رعایت بهداشت دست پرستاران به روش ممیزی بالینی انجام گرفته است.روش: مطالعه حاضر از نوع مداخله ای (قبل و بعد) به روش ممیزی بالینی در بخش های جراحی و داخلی یکی از بیمارستان های خصوصی منتخب شهر تبریز در سال (92-93) به مدت 9 ماه انجام گرفته است. نمونه ها پرستاران در تمامی شیفت های کاری بودند. تیمی از کارشناس کنترل عفونت، سوپروایزر آموزشی، کارشناس حاکمیت بالینی، کارشناس مدیریت خدمات بهداشتی درمانی فرایند ممیزی را انجام دادند. روش ممیزی بالینی با طی (6) مرحله: تعیین موضوع ممیزی، استخراج معیارها و استانداردها برای موضوع انتخاب شده ،شناسایی وضعیت موجود فرایند انتخاب شده، مقایسه نتایج حاصل از بررسی وضعیت موجود با استانداردها ،(قبل ممیزی)، ارایه راهکارهای اصلاحی جهت رفع شکاف استانداردها و عملکرد واقعی و در آخر ممیزی مجدد جهت اطمینان از استمرار و موثر بودن ارتقا، (بعد ممیزی) انجام شد. ابزار مطالعه چک لیست پایش عملکرد و مشاهده شستن دست بوده که با استفاده از دستورالعمل های سازمان بهداشت جهانی و وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی تدوین گردید. با نسبت روایی (CVR) 0.85 و شاخص روایی محتوایی (CVI) 0.8 و با آلفا کرونباخ 0.75 (پایایی) چک لیست تایید گردید. تمایش داده ها در نرم افزار Excel انجام شد.یافته: تعداد کل موقعیت های شستن دست قبل از مداخله (126) مموقعیت بوده که با اجرای مداخلات، به (168) موقعیت افزایش یافته است. نتایج حاصل از ممیزی بالینی فرایند فوق نشان می دهد که میزان کلی مطابقت با استاندارد بهداشت دست قبل از مداخله (%71.1) بوده که بعد از اجرای مداخلات به (%73.59) ارتقا یافته است.نتیجه گیری: فرایند ممیزی بالینی نقش مهمی در بهبود اسناتداردها بهداشت دست دارد و ایجاد تیم از کلیه پرسنل در گیر در فرایند اجرای آن را تسهیل می کند.

مقدمه صلاحیت بالینی، شایستگی عملی و توانایی تلفیق دانش، مهارت، نگرش و ارزشها در موقعیت بالینی است و برای انجام نقش حرفه ای ضروری میباشد. صلاحیت بالینی درحیطه های مختلف پرستاری از جمله آموزش، بالین و مدیریت پرستاری اهمیت زیادی دارد. لذا این مطالعه به صورت مرور سیستماتیک با هدف عوامل موثر برصلاحیت بالینی پرستاران انجام شد. روش کار در این مطالعه مروری مقالات منتشر شده بین سالهای 1389-1399 (2010-2020) مورد بررسی قرار گرفتند به این منظورکلید واژه های صلاحیت، بالینی، پرستار، در پایگاه هایMagiran، Sid، کلید واژه های, nursing clinical competency, , competenceدر پایگاه های Elsevier، Web of Sciences، Pubmed Google Scholar,، Scopus مورد بررسی قرار گرفتند. مقالات اصیل و مروری به زبان فارسی و انگلیسی به صورت تمام متن انتخاب شدند. پس از ارزیابی معیارهای ورود و کیفیت مقالات 13 پژوهش واجد شرایط شناخته و مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها با توجه به هدف این پژوهش از جمله عوامل فردی موثر بر صلاحیت بالینی پرستاران (تجربه کاری، سن، سابقه کاری، سابقه کار در بخش فعلی، مدرک تحصیلی بالاتر، کار در حین تحصیل، هوش هیجانی) وعوامل محیطی-سازمانی تاثیر گذاربر صلاحیت بالینی پرستاران (شناخت فرهنگ بیماران و انجام مراقبت براساس فرهنگ بیمار، رضایت شغلی، مشورت با همکاران) بدست آمدند. بحث و نتیجه گیری براساس نتایج بدست آمده بایستی مدیران جهت ارتقا صلاحیت بالینی پرستاران با توجه به عوامل شناسایی شده در مطالعه حاضر برنامه ریزی نمایند.

زمینه و هدف: مطالعات انجام شده در زمینه بررسی صلاحیت بالینی پرستاران و عوامل زمینه ای مرتبط با آن، نتایج متناقض و گاه دور از انتظاری داشته اند. با توجه به نقش صلاحیت های بالینی پرستاران در کیفیت مراقبت پرستاری، این مطالعه با هدف تعیین صلاحیت بالینی پرستاران شاغل در بیمارستان شهید بهشتی کاشان از دیدگاه خود آنها و سرپرستاران انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی مقطعی در سال 1396، صلاحیت بالینی 145 پرستار بخش های مختلف بیمارستان شهید بهشتی کاشان به روش خودارزیابی و نیز از دیدگاه 19 نفر از سرپرستاران آن بخش ها، بررسی شد. ابزار جمع آوری داده ها، پرسشنامه سنجش صلاحیت بالینی پرستاران بود که 73 مهارت مختلف پرستاری را در هفت حیطه شامل نقش ها و وظایف یاری رسانی، آموزش و راهنمایی، فعالیت های تشخیصی، موقعیت های مدیریتی، مداخلات درمانی، تضمین کیفیت و حیطه وظایف شغلی و سازمانی اندازه گیری می کند. سطح صلاحیت بر اساس مقیاس نمره دهی 100-0 و میزان بکارکیری عملی مهارت های پرستاری در محیط بالینی بوسیله مقیاس چهار رتبه ای لیکرت تعیین و برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و استنباطی در نرم افزار SPSS نسخه 13 استفاده شد. یافته ها: پرستاران صلاحیت بالینی خود را با میانگین 08/67 و انحراف معیار 21/15 در سطح خوب و درصد بکارگیری مهارت های بالینی را 00/77 درصد با انحراف معیار 14/13، و سرپرستاران نیز صلاحیت بالینی پرستاران را با میانگین 24/78 و انحراف معیار 80/11 در سطح عالی بیان نمودند. یک رابطه مثبت بین صلاحیت بالینی پرستاران و میزان بکارگیری مهارت ها توسط آنها مشاهده شد (845/0=r، 001/0=P ). نتیجه گیری کلی: سطح صلاحیت بالینی و میزان بکارگیری مهارت های پرستاران از دیدگاه پرستاران و سرپرستاران آنها در سطح بالایی بود. همچنین رابطه مثبتی بین صلاحیت بالینی پرستاران و میزان بکارگیری این صلاحیت ها وجود داشت.

مقدمه: مشارکت در آموزش بالینی وظیفه تمام کسانی است که در ارائه مراقبت های بهداشتی نقش دارند. مشارکت پرستاران در ارائه آموزش های بالینی می تواند شکاف نظریه و عمل را کاهش دهد. این مطالعه با هدف شناسایی ساز و کارهای به کار گرفته شده توسط مدرسین پرستاری جهت جلب مشارکت پرستاران بالینی در آموزش انجام شد.روش ها: پژوهش حاضر یک مطالعه از نوع تحلیل محتوای کیفی است که در سال 88 انجام شد. مشارکت کنندگان در این پژوهش را 15 نفر مدرس بالینی پرستاری، پرستار بالینی، مدیر آموزشی و مدیر پرستاری بالینی دانشگاه های علوم پزشکی مشهد و تهران تشکیل می داد. روش جمع آوری داده ها مصاحبه نیمه ساختارمند بود. ابتدا نمونه گیری مبتنی بر هدف انجام شد و سپس به روش گلوله برفی ادامه پیدا کرد و نمونه گیری تا اشباع داده ها ادامه یافت. کلیه مصاحبه ها ضبط و سپس دست نویس شد و با استفاده از روش مقایسه ای مداوم و به روش تحلیل محتوای کیفی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.نتایج: از توصیف های غنی و عمیق مشارکت کنندگان، شش مضمون شامل «کسب قدرت مهارت»، «واقع گرایی»، «مسوولیت پذیری»، «فروتنی»، «استفاده از تجارب مفید پرستاران» و «قاطعیت» به دست آمد.نتیجه گیری: مدرسین پرستاری از رویکردهای متنوع فردی جهت برقراری ارتباطات انسانی - حرفه ای مناسب با پرستاران بالینی و انتقال تجارب آنها به دانشجویان استفاده می کنند. لازم است ساز و کارهای فردی با رویه های سازمانی و در چارچوب برنامه های مشارکتی بین موسسات آموزشی و بالینی تقویت شود تا بر اثربخشی مدرسین پرستاری در ایفای نقش بالینی آنها افزوده شود.

زمینه و هدف: صلاحیت بالینی جهت انجام اقدامات در حوزه فعالیت پرستاری از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این مطالعه باهدف مقایسه صلاحیت بالینی پرستاران بخش های کودکان از دیدگاه پرستاران و سرپرستاران مرکز آموزشی درمانی کودکان شهر رشت در سال 1396 انجام شد. روش کار: مطالعه مقطعی از نوع توصیفی-تحلیلی است. کلیه پرستاران و سرپرستاران شاغل در بیمارستان کودکان وابسته به دانشگاه علوم پزشکی گیلان به روش سرشماری نمونه گیری شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه استاندارد صلاحیت بالینی عمومی پرستاران لیو((CIRN و پرسشنامه صلاحیت بالینی اختصاصی بخش کودکان بود. داده ها پس از جمع آوری به محیط نرم افزار spss 16 وارد و با آزمون های آماری آنالیز گردید. یافته ها: میانگین نمرات صلاحیت بالینی عمومی از دیدگاه پرستاران (16. 31± 170. 88)و سرپرستاران (20. 91± 159. 47) ومیانگین نمرات صلاحیت بالینی اختصاصی ازدیدگاه پرستاران (10. 41± 78. 28)و سرپرستاران (11. 59± 74. 22) بود. متغیرهایی نظیر سن، وضعیت تاهل، وضعیت شغل، سطح تحصیلات و میزان علاقه مندی ارتباط معنی دار آماری را با سطح صلاحیت بالینی داشتند. (P ≤ 0. 05). نتیجه گیری: نمرات صلاحیت بالینی عمومی و اختصاصی پرستاران بالاتر از نمرات سرپرستاران بود. صلاحیت بالینی از دیدگاه پرستاران و سرپرستاران مطلوب بوده و ارزیابی دوره ای سطح صلاحیت بالینی جهت ارتقا مهارت های بالینی توسط مدیران پرستاری پیشنهاد می گردد

مقدمه: تصمیم گیری بالینی جزیی اساسی از عملکرد حرفه ای پرستاران بوده و تصمیم گیری بالینی صحیح تاثیرات بسزایی در روند درمان، حصول به پیامد بالینی مورد انتظار و افزایش رضایت مندی بیماران دارد. به علاوه، فرایند تصمیم گیری بالینی بررسی نیازهای بیمار را تحت تاثیر قرار داده و به انتخاب بهترین راه حل کمک می نماید. با وجود اهمیت تصمیم گیری در حرفه پرستاری، هنوز این موضوع جایگاه مناسب خود را در این حرفه کسب نکرده و فرآیند تصمیم گیری بالینی پرستاری نامشخص است. لذا این مطالعه با هدف تعیین نحوه مشارکت پرستاران در فرآیند تصمیم گیری بالینی صورت گرفت.مواد و روشها: این مطالعه توصیفی به صورت مقطعی و با روش نمونه گیری طبقه ای بر روی 285 پرستار شاغل در بخش های مراکز آموزشی - درمانی دانشگاه علوم پزشکی تبریز انجام شد. ابزار گردآوری پرسشنامه PDAQ بود. مجموع امتیاز هر حیطه 0 تا 60 در سه زیر گروه 0 تا 20 به عنوان «ضعیف»، 21 تا40 به عنوان «متوسط» و 41 تا 60 به عنوان « خوب»، سطح بندی شد. اطلاعات جمع آوری شده در نرم افزار آماری SPSS/Ver15 مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت.یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که تصمیم گیری بالینی پرستاران، در هر سه مرحله از فرآیند تصمیم گیری، شامل شناسایی مشکل (30.3±15.0)، ارایه راه حل (29.2±14.6) و اجرای راه حل (27.1±14.1)، در وضعیت «متوسط» قرار داشت در مرحله شناسایی مشکل امتیاز بیشتری کسب شده و پس از آن در مرحله ارایه راه حل و در نهایت، در مرحله اجرای راه حل کمترین امتیاز کسب شده بود.بحث و نتیجه گیری: باتوجه به نتایج، ضرورت برقراری زمینه کافی جهت کسب توانایی مهارت های تصمیم گیری بالینی احساس می گردد. لذا در این راستا، شناسایی موانع موجود و فراهم سازی شرایط تسهیل استقلال عمل و بستر لازم جهت توانمندسازی مهارت های تصمیم گیری توسط سیستم آموزشی و سازمان های حرفه ای پیشنهاد می گردد.

مقدمه و هدف: استرس ها و تهدیدات درک شده در محیط کار، یک پدیده جهانی در پرستاری است. توانمندسازی روان شناختی می تواند منجر به ایجاد مانعی در برابر استرس و باعث بهبود ارائه خدمات مراقبتی شود. این مطالعه به منظور تبیین نظری توانمندسازی روان شناختی در پرستاران بالینی انجام گرفته است.روش کار: پژوهش حاضر یک مطالعه کیفی است. در این پژوهش 14 نفر از پرستاران و 4 نفر از سرپرستاران در بیمارستان های آموزشی و درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی ارومیه در سال 91-90 بر اساس نمونه گیری مبتنی بر هدف و با استفاده از مصاحبه های عمیق نیمه ساختار مورد مصاحبه قرار گرفتند. کلیه مصاحبه ها ضبط و سپس دست نویس شده و با استفاده از روش مقایسه ای مداوم و به روش «تحلیل محتوای کیفی از نوع قراردادی» مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.نتایج: سه مضمون اصلی از داده ها استخراج گردید. این مضامین شامل خودیاری، رفتارهای مدیریتی و خودکارآمدی بودند. پرستاران با تلفیق این مضامین به توانمندسازی روان شناختی می پرداختند.نتیجه نهایی: توانمندسازی روان شناختی یک مفهوم پویا و متغیر و چند بعدی و دارای ماهیت پیچیده می باشد و تحت تاثیر اقدامات فردی و مدیریتی قرار می گیرد. مدیران پرستاری با رفتارهای توانمندکننده و حمایتی و ایجاد فرصت های رشد و توسعه حرفه ای می توانند از توانمندی روان شناختی کارکنان اطمینان حاصل کرده و به بهبود کیفیت مراقبت ها دست یابند. مربیان و اساتید پرستاری نیز می توانند با آموزش روش های خود توانمندسازی، نیروی کارآمد، با کفایت و مقاوم در برابر استرس های محیط کار پرورش دهند.